تبلیغات
من+تنهایی - جمله های زیبای ارسالی شما با اسم خودتون (قسمت سوم)

     -قفسم را مشکن



تو مکن آزادم



گر رهایم سازی به خدا خواهم مرد



من به زنجیر تو عادت کردم



بارها در پی این فکر که در قلب توام



با تو احساس سعادت کردم



به خدا خوشبختم...



تو محبت کن و بگذار که تا عمری هست



من بمانم چو اسیری به حریم قفست....
                                                              (نوشته: دختر ایرونی)

 

     -یه روزی عشقم به من گفت :
هر وقت دلتنگ و نا امید شدی ،
دلت پر از سکوت شد ،
وقتی دیدی از
غصه داری می شکنی ،
فقط اینو به یاد بیار که
من توی دلتم و تو تنها نیستی
چون هیچوقت تو زندگیت تنهات نمیزارم
                                                   (نوشته: مهدی جان)

 

     -خیلی وقته از چشام بی تو بارون می باره
دل نا امید من تو رو آرزو داره
ای همیشگی ترین آه ای دورترین
سوختن کار من است نگرانم منشین

راست می گفتی تو ،دیگر اکنون دیرست
دوستی و دوری ، آخرین تدبیرست
راست می گفتی ، تو باید از عشق برید
از چنین پایانی به سرآغاز رسید

تو رها از من باش ،ای برایم همه کس
زیر آوار قفس مانده ام من ز نفس
تو و خورشید بلند ،من و شب های قفس
بعد از این با خود باش ، یاد تو ما را بس .

                                                 (نوشته: علی جان)

 

     -فاصله را تو یادم دادی
وقتی با لبخند
دور شدی از من
عکاس بهتر از ما فاصله را می فهمید
تو در عکس نیستی
فاصله یعنی تو...

                                                 (نوشته: علی جان)

 

     -هی فلانی زندگی شاید همین باشد؟
یک فریب ساده و کوچک.
آن هم از دست عزیزی که تو دنیا را
جز برای او و جز با او نمی خواهی.
من گمانم زندگی باید همین باشد …
زخم خوردن
آن هم از دست عزیزی که برایت هیچ کس چون او گرامی نیست
بی گمان باید همین باشد …
....
                                           (نوشته: مهدی جان)

 

     -همیشه به یاد داشته باش
تا به فراموش بسپاری
انچه را که اندوهگینت میکند
اما..........
هرگز فراموش نکن
به یاد داشته باشی
انچه را که شادمانت میکند.
                                        (نوشته: مهدی جان)

 

     -کسی می گوید:

سر خود بالا کن، به بلندا بنگر.

به بلندای عظیم، به افق های پر از نور امید

و خودت خواهی دید و خودت خواهی یافت خانه ی دوست کجاست...

خانه دوست در آن عرش خداست

خانه ی دوست در آن قلب پر از نور خداست

و فقط دوست، خداست!

                                                   (نوشته: فائزه جان)

 

     -بشنو صدایم را
صدایی که چون همهمه ابرهای بهاری
که نزدیک می شوند
تا بغرند
و ببارند
پر از شوق فریاد است
بشنو صدایم را
که چون خرد شدن برگی
در مظلوم ترین گوشه دنیا
زیر پای عابری فریاد می زند
بشنو صدایم را
چون فریاد در گلو اغاز می شود
ولی پایانی ندارد
در ارزوی یکی شدن
در بیکرانه ابدیت با توست
فریادی خاموش است
و می دانم این است
رسم فریاد عاشقان .

                                       (نوشته: دوردونه جان)

 

منتظر جمله های قشنگتون هستم . . .